Morreu Xosé Cuiña, o único represaliado pola desastre do Prestige

Sentimos a morte dun gran político co que non comulgábamos pero ao que lle hai que recoñecer o seu valor.
Xosé Cuiña foi a persoa con máis poder en Galicia ata que o Prestige se interpuxo no seu camiño, e ainda que pertence a un partido no que ninguén asume responsabilidades nin dimite, tocoulle a Cuiña presentar a dimisión e non ó presidente da Xunta nin ó ministro de Fomento que se foron de caza mentres se asolagaba de petróleo a costa galega.
Non foi Cuiña quen mandou afasta-lo petroleiro para que afectara á maior superficie de costa, tampouco foi o que percorreu as vilas dicíndolle aos mariñeiros que se quedaran quietos mentras toda a costa se pintaba de negro. Tampouco foi o que mentiu asegurando que non pasaba nada cando a desastre era ben clara. Tampouco foi o que se negou a acercarse para coñecer de cerca o problema.
Entón, cal foi a terrible decisión de Cuiña para ser a cabeza de turco?
O terrible delito foi que a empresa adxudicataria da limpeza decidiu comprarlle os materiais a unha empresa da familia do Conselleiro de Obras Públicas.
Persoalmente penso que foi moito peor o que fixeron os outros, incluso o que foi premiado coa medalla de ouro de Galicia (Álvarez Cascos) pola súa actuación no accidente.
Pero non creo que a dimisión de Cuiña se debera á venta de material, senón a todo un entramado de intereses políticos que se recollen neste interesante artigo da Voz de Galicia.

El Comandante y el Rey, de Mario Vargas Llosa

Es verdad que una imagen vale mil palabras y, una secuencia de imágenes, diez mil. El incidente que ha inmortalizado la sesión de clausura de la última Cumbre Iberoamericana celebrada en Santiago de Chile, divulgado al mundo por las cámaras de televisión, dice más e ilustra mejor sobre el caudillo venezolano Chávez y congéneres, así como sobre las relaciones de España con América Latina, que decenas de sesudos ensayos. (Continuar)

O comandante bonchero